Ormanın birinde bir karınca ailesi yaşarmış.bu aile anne karınca,baba karınca,dede karıca,nine karınca ve çocuk karıncadan ibaretmiş.bunlar havanın çok güzel olduğu birgün pikniğe gitmeye karar vermişler.koyulmuşlar yola gitmişler gitmişler yüzyıl,ikiyüzyıl,üçyüzyıl deken tam beşyüzyıl yürümüşler.ve çok yorulup artık biryerde konaklamaya karar vermişler.bütün azıklarını açmışlar sofrada kuşsütü bile var tam yemeye başlayacaklarmış ki sofrada tuzun olmadığını farketmişler.ve kimse de tuzsuz yemek yiyemezmiş.herkes bu durumda birbirine bakmış.öyleya gidip birinin tuzu alması gerekiyormuş.ilk önce gözler baba karıncaya çevrilmiş.baba karınca hemen itiraz etmiş ve şöyle demiş:ben bu ailenin reisiyim ben gidersem bu ailenin babası kim olacak?bu konuşmadan sonra gözler anne karıncaya çevrilmiş anne karınca da itiraz ederek şöyle demiş:eee ben de bu ailenin annesiyim ben gidersem yamekleri kim pişirecek bu ailenin annesi kim olacak?bir umut herkes dede karınaya bakmış ama nafile dede karınca titrek ve yorgun sesiyle şöyle demiş:ben çok yaşlıyım gidip gelene kadar yolda ölürüm.nene karıca da yaşlılığını bahane edip gidemeyeceğini söyleyince tek ve en iyi çare olan çocuk karıncaya çevrilmiş gözler.büyük yalvarmalar sonunda çocuk karınca gidip tuzu getirmeyi kabul etmiş ama bir şartı varmış:ben gelene kadar kimse bir lokma bile yemeyecek.herkes kabul etmiş.çocuk karınca gitmiş aradan yüzyıl,ikiyüzyıl,üçyüzyıl,deken tam beşyüz yıl geçmiş ama çocuk karınca hala gelmemiş.dede karınca:artık dayanamıyorum çok acıktım deyip tam lokmasını ağzına götürüyormuş ki çocuk karınca ağacın arkasından çıkmış ve şöyle demiş:hıııı gitseydim yiyecektin de miiii?